Thursday, May 22, 2014

නොදනිමි කාගෙ දොසා

ඇල්කොහොල් නිකටින් පිරිවරා
රජ ඇඳුම් උනා නුඹ එද්දි
ඉඳ හිට මොලවන ලිපවත්
දන්නේ නැ උහුලපු දුක් ගිනි

මද්දල‍ේ තාලයට පා තබා
ධනුද්දර වුනත් නුඹ කරලියේ
අන්තිම කඳුලත් උගස් කර
ගෙනාවේ හිමියනෙ කිරිපිටි

බිඳී පෙර කුල සිරිත්
වාසල් දොරටු වැසුන සඳ
සිරිනොබලාම බරණැස්
හිම ගිරට ආවේ අපි සතුටින්

කුටුම්භයේ බර දරා තනිවම
කඳුලක් හිත රුවා දිරියෙන් කලා යුද
දිවියේ ගිරිදුර්ග අතරින් හිතට පැන
උදුරාගත්තා වැදිරජ මඟදි අසිපත

නොතකාම පුරඟනන් සූදුහල්
මධුවිතට පමණක්ම ලොල් වෙච්ච
වෙන දොසක් වුනේ නැ කිසිදාක
මැරි මැරි උපදිනවා හැම රෑම

රැඟුම් අහවරව නුඹ
කරලියෙන් බහිනවා
හිස් කොපුව අත දරා
මම තාම රඟනවා

Monday, May 19, 2014

කටු අකුරු

නිල් අහස
බොල් පොළොව
මැද තෙරපුන,
නන්නත්තාර ජීවිතේ
හිතුවක්කාරෙට
ඇවිදිද්දි
හිතේ ඇනුන කටුයි මේ අකුරු
තාමත් සුසුම් හෙලන..
ඉඳහිට ඇසුත් තෙමන..